Kleine jongens worden snel groot


Kleine jongens worden groot


Veel mensen leerde mij kennen vanuit mijn DITRO tijd. Diamonds in The Rough. Ik kwam met het eerste Rec2Rec bureau van Nederland. Frank Roders zal dit vast in twijfel trekken. Hij deed recruiters er een beetje bij, bij mij was het core business. Wij hebben daar echt de meest briljante acties gedaan en ik denk dat ik daar de eerst stappen heb genomen om de enfant terrible te worden van de Nederlandse arbeidsmarkt. Wij hebben campagnes gedaan waar wij taarten naar vestigingen van uitzendbureaus stuurde met de tekst: "Word intercedent bij een andere tent". Ik heb 500 vrouwelijke recruiters een verlovingsring gestuurd tijdens een wervingscampagne. Want immers een baan is net een huwelijk; je krijgt minimale waardering, maar je blijft elke dag je best doen in de hoop dat het beter wordt. De ring kostte dertig cent, maar zag eruit als drieduizend euro. Je kon hem niet om je vinger doen, want dan werd je vinger groen. Olfertjan Niemeyer heeft er nog eentje thuis liggen.

Ik heb 500 vrouwelijke recruiters een verlovingsring gestuurd tijdens een wervingscampagne.

Wat vooral briljant was, was mijn team. Kitty Heij was mijn steun en toeverlaat en één van de grootste vakvrouwen waar ik het genoegen had om mee te mogen werken. Raymond Everling was onze ‘go-to-guy’ ten aanzien van Interim recruitment en zelfs recruitmentboekjes koning Jacco Valkenburg hebben wij aan een klus geholpen. Het was ook de tijd dat ik mijn eerst ‘hater’ kreeg. Een niet nader te noemen blogger heeft mij ooit de schoft van de Nederlandse recruitmentwereld genoemd, omdat ik een campagne had gedraaid op een datingsite: “Aan een leuke man kan ik je niet helpen, aan een leuke baan wel”. Dit was bijna tien jaar geleden. Als je BNR, Lieve Laurent en zijn wonderkindjes mag geloven is recruitment via datingapps de normaalste zaak van de wereld. Ben ik dan een schoft of was ik tien jaar geleden een visionair?



Terug naar de clou. Ik had ook een roedel aan Talent Tippers, de term sourcer bestond toen nog geen eens. Ik was namelijk één van de eerste bureaus dat ook actief sourcede op kandidaten via social. Zo gebruikte ik vooral Hyves en MSN voor het contact met kandidaten. Ik was dol op Hyves en wat was ik toch trots dat dé Marc de Vries van Hyves mij cool vond. Hij noemde mij zelfs in een interview bij Monsterboard, dat toen nog onder leiding stond van Warren ‘The Big Man’ Hammond. Zoals je kan lezen het was echt lang geleden. Mijn Talent Tippers waren vooral stagiaires van de opleiding Personeel en Arbeid van de Haagse Hogeschool, mijn alma mater. Wij hadden stagiaires in alle vormen en maten. Één van de leukste stagiaire was 'Piet'. Ik gebruik de fictieve naam Piet om de persoon in kwestie in bescherming te nemen.


Wat was ik toch trots dat dé Marc de Vries van Hyves mij cool vond.

Piet liep bij mij stage en Piet was een echt festivalbeest. Zwarte Cross, Pink Pop alles waar mannen met raggende gitaren waren, was onze Piet ook. Piet had naast muziek nog een andere passie en dat was drinken. Piet kon een kegel hebben waar je tegen aan kon leunen.  De grootste vraag die je eigenlijk dagelijks had was:

  1. is Piet vandaag wel nuchter?
  2. heeft hij zich gewassen ?
  3. hoe brak gaat hij vandaag zijn?

Nou had ik van de week een afspraak met mijn oude stagiaire Piet. Piet was geen spat veranderd, behalve dat hij een baard had, waar ik zelfs jaloers op was. Ten aanzien van zijn uiterlijk was hij dan wel niet veranderd, maar op alles andere vlakken wel. Piet is inmiddels HR-manager bij een groot facilitair bedrijf, met 30 medewerkers in zijn team een vaste staf van 700 man, een uitermate complex HR-proces en een flexbehoefte van ruim 400 man. Waar was het rebelse jongetje gebleven, met de glimlach, de kegel en de wilde verhalen. Dat jongetje woonde inmiddels in een door-gluur-woning in een Vinexwijk met zijn meisje en kindje van drie. De ongekende innerlijke trots toen ik hem hoorde praten, zijn visie op het vak en de bevlogenheid voor zijn mensen en zijn werk. Ik realiseerde mij toen, wat mooi dat hij zijn eerste stap van HR-jongen naar HR-man bij mij heeft gezet. Het enige wat wel jammer is; hij werkt nu 50 uur in de week, bij mij was 50 minuten per dag al veel.

Ik reed weg van mijn afspraak met Piet, met Danny Froger - 'Kleine jongens worden groot' op de speaker. Ook al wil je dat nog, ik ben niet meer dat joch. Maar een kerel die werkt voor z’n brood. Kleine jongens worden groot.



Martijn Smit is een 25 jaar recruitment veteraan en is gespecialiseerd is recruitment en HR strateeg. In zijn rol bij Adver-Online en HROffice adviseert hij organisaties op het gebied van employer value proposition, predictive recruitment en technologie. Iedere week schrijft hij een blog over zaken die hij meemaakt als recruiter.





LEAVE A REPLY

Your email address will not be published.


Comment


Name

Email

Url